สำหรับผม “เดือด ดิบ ดุ” คือสามคำที่นิยามภาพรวมของ “Beware Boiúna บอ ยู นา เลื้อยเขมือบแอมะซอน” ได้ดีที่สุด เพราะในฐานะคนดูหนัง นี่คือผลงานที่ทำให้เรากลับมาผวากับหนังงูกลางป่าอีกครั้งในรอบหลายปีไม่เกินจริง

Beware Boiúna ยังคงเค้าโครงสูตรสำเร็จของหนังงูให้เราได้คุ้นเคยกับแพทเทิร์นของมัน ทีมสำรวจออกเดินทางเข้าป่า มีเหตุจำเป็นให้เหยียบย่างสู่เขตแดนต้องห้าม ก่อนถูกไล่ล่าด้วยอสรพิษประจำถิ่น

ขณะเดียวกัน Beware Boiúna ก็มีลายเส้นอันโดดเด่นวาดทับความเป็นตัวเองลงไปได้อย่างลงตัว ทั้งความดิบของบรรยากาศป่าแอมะซอนที่เรียลจัด ความเดือดของสถานการณ์และมุมกล้องที่บีบคั้นอย่างต่อเนื่อง ปิดท้ายด้วยความดุของเจ้าแม่บอยูนา ตลอดทั้งเรื่องเห็นแวบ ๆ แทบไม่ได้ปรากฏตัวโชว์ความยิ่งใหญ่แบบชัด ๆ แต่กลับโคตรอันตรายไม่เกินจริง

ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมานี้ ส่งผลให้ Beware Boiúna มีรสชาติความบันเทิงแตกต่างจากหนังงูที่เราคุ้นชินพอสมควร ไต่ระดับความตึง ความโหด ที่เอะอะก็เลือดตกยางออก แถมยังต้องมาถูกงูยักษ์ตามไล่ล่าไม่ลดละตลอดทั้งเรื่อง เรียกได้ว่าพอเครื่องติดปุ๊บ แทบไม่มีเวลาให้หยุดหายใจ ทั้งเกร็ง ลุ้น จิกเบาะ ไปจนจบเรื่อง นับเป็นประสบการณ์ “เติมงู” ที่คนกลัวงูในชีวิตจริง แต่ไม่กลัวงูในหนังแบบผมสาแก่ใจยิ่งนัก