“Number One นับหนึ่งถึงมื้อแม่” คือผลงานปรากฏการณ์น้ำตารื้นจากเกาหลีที่พอดูจบแล้วไม่แปลกใจเลย แถมยังเซอร์ไพรส์เรามากกว่าที่คิด ว่าด้วยเรื่องราวของลูกชายที่ค้นพบว่าทุกครั้งที่กินอาหารฝีมือแม่ จะมีตัวเลขปริศนาปรากฏขึ้นและค่อย ๆ นับถอยหลังลงเรื่อย ๆ เขาจึงตีตัวออกห่างจากแม่ให้ไกลที่สุดเพื่อยื้อเวลาไม่ให้ตัวเลขลดลงเหลือ 0 พร้อมแบกรับความเจ็บปวดเพียงลำพังที่ไม่อาจได้ใช้เวลาร่วมกับแม่ได้เหมือนอย่างเคย

Number One คือผลงานที่ชวนให้เราย้อนกลับมาตั้งคำถามกับตัวเองว่า ชีวิตนี้เหลือโอกาสได้กินอาหารฝีมือแม่อีกกี่ครั้งกันนะครับ พร้อมกระตุ้นเตือนให้เราตระหนักรู้ว่าคนเราจะมีพรุ่งนี้ได้อีกกี่วัน เพราะฉะนั้นการหันกลับมาใส่ใจคนที่เรารักในทุก ๆ วันคือกิจวัตรประจำวันที่ไม่ควรมองข้าม พร้อมนำเสนอซอฟต์พาวเวอร์อย่างอาหารเกาหลีจากเมืองปูซานได้อย่างลงตัว

นอกจากนี้ Number One ยังนับเป็นผลงานที่เรียกได้ว่า “กดสูตร” ความสำเร็จไม่เกินจริง เริ่มต้นด้วยการปูพื้นด้วยเรื่องราวที่ทำให้เราเอ็นดูตัวละครผ่านเรื่องราวที่ทุกคนสามารถรีเลทได้ หยอดความสัมพันธ์ครอบครัวและคนรักที่อบอุ่นหัวใจเข้าไป บิดนั่นนิดนี่หน่อย พร้อมรีมายปมดราม่าด้วยความไซไฟไฮคอนเซ็ปต์ของตัวเลขปริศนา บีบให้ตัวละครกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ต้องตีตัวออกห่างทั้งที่คิดถึงกับข้าวฝีมือแม่แทบใจจะขาด อันเป็นการรวบรวมท่าไม้ตายที่ถนัดที่สุดของหนังเกาหลีที่ใช้ได้ผลมานักต่อนัก

แต่สิ่งที่เซอร์ไพรส์มากกว่านั้นคือการกำกับที่จังหวะแม่นยำ รู้ว่าควรฮีลใจในจุดไหน ขยี้หนักเบาเท่าไหร่ถึงกำลังพอดี ผลลัพธ์ที่ได้จึงกลายเป็นมวลดราม่าและฮีลใจที่กลมกล่อมกำลังดี ภาพรวมที่ออกมาดูไม่ฟูมฟาย ให้ความรู้สึกว่าดูหนังเรื่องนี้แล้วยิ้มทั้งน้ำตา มากกว่าชวนร้องไห้โฮ

ขณะเดียวกัน 3 นักแสดงหลักของเรื่องต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีเยี่ยม ทั้ง “ชเวอูชิก” และ “จางฮเยจิน” ที่รับส่งอารมณ์ได้สมมงคู่แม่ลูกจนเราสัมผัสได้ ด้าน “กงซึนยอน” คือส่วนเสริมที่เข้ามาช่วยเติมแต่งให้ความสัมพันธ์ครอบครัวมีมิติที่สมบูรณ์เพิ่มมากขึ้น

ภาพรวมของ Number One จึงเป็นผลงานที่กลมกล่อมลงตัว ด้วยรสมือกำลังดี แบบเดียวกับรสชาติอาหารฝีมือแม่ที่ดีต่อใจเราอย่างแท้จริง