สำหรับคอหนังแล้ว “ราคี (THE STAIN)” นับเป็นผลงานที่น่าจับตาอย่างแท้จริง ทั้งในฐานะภาพยนตร์ลำดับที่ 2 ของ Be On Cloud ที่ขึ้นชื่อในด้านงานสร้าง แคสนักแสดงระดับแม่เหล็กแห่งยุคที่ขึ้นชื่อเรื่องฝีมือ รวมถึงสารพันปัญหาที่ปรากฏบนหน้าข่าวให้เราได้รับรู้ช่วงก่อนหน้านี้

ความรู้สึกหลังดูจบ เมื่อมองเป็นซีนเป็นฉาก “ราคี (THE STAIN)” ถือเป็นผลงานที่ถึงเครื่องในแง่ของความบันเทิง ผสมผสานระหว่างเรื่องราวคาวสวาท ดราม่าอันดำมืด ความสยองของผีสาว และคอมเมดี้จังหวะโบ๊ะบ๊ะแต่ดันธรรมชาติ ท่ามกลางบรรยากาศคัลท์ถึงขั้น การแสดงที่จริตจะก้านมาเต็ม งานภาพให้อารมณ์นุ่มนวลชวนฝันเหมือนอยู่ในภวังค์ รวมถึงโปรดักชั่นที่ดีงามสมมาตราฐานค่าย Be On Cloud

แต่ถ้ามองแบบภาพรวม “ราคี (THE STAIN)” กลับมีบาดแผลให้เรารู้สึกแปร่ง ๆ อยู่เป็นระยะ ทั้งการลำดับเรื่องที่ดูไม่ต่อเนื่อง ความขาด ๆ เกิน ๆ ในการบอกเล่าเนื้อหา และที่สำคัญคือ “ความรัก” ระหว่างสองตัวละครหลักอันเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง ตัวหนังดันทำให้เราคนดูไม่ได้รู้สึกเชื่ออย่างสนิทใจว่าพวกเขารักกันขนาดนั้น ทั้งที่เคมีการแสดงเข้ากัน ตัวละครพูดไม่หยุดว่าฉันรักเขา แต่ขาดปูมหลังที่หนักแน่นพอ ทำให้เราไม่รู้สึกถึงมันเลย พอไม่ซื้อปุ๊ป มันก็ทำได้แค่นั่งดูด้วยความรู้สึกกลาง ๆ ตลกบ้าง สะดุ้งบ้าง จากแต่ละซีนที่ร้อยเรียงมา อยากรู้สึกว่ามันจะจบลงยังไง แต่ก็ไม่ได้ไฮป์เอาใจช่วยใครสักคน

นอกจากนี้ โค้งสุดท้ายของเรื่องซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ควรจะป่าช้าแตกขั้นสุด แต่ตัวหนังกลับไปได้ไม่ถึง ต่อให้แคสหลักทั้ง 4 คนปรากฎตัวฟาดฝีมือการแสดงกันมากแค่ไหน สุดท้ายซีนนี้ก็เป็นได้แค่ของอร่อยที่เราทานไม่อิ่ม

“ราคี (THE STAIN)” จึงกลายเป็นงานที่นับว่าถึงพร้อมทุกองค์ประกอบ ถึงเครื่องในทุกวัตถุดิบ เพียงแต่ปรุงออกมาแล้วดันไม่ลงตัว กลายเป็นความบันเทิงที่เน้นดูเพลิน ดูแซ่บ ดูเอามันส์เป็นซีน ๆ มากกว่างานที่ภาพรวมกลมกล่อมสมการรอคอยอย่างที่ควรจะเป็นในความรู้สึกของผมครับ